ค่ายผู้อพยพชาวปาเลสไตน์: ประวัติศาสตร์และสถานการณ์ปัจจุบัน

ค่ายผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ถูกจัดตั้งขึ้นครั้งแรกเพื่อรองรับชาวปาเลสไตน์ที่ถูกขับไล่และหลบหนีออกจากบ้านเรือนในช่วงสงครามปาเลสไตน์ปี 1948 ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ชาวปาเลสไตน์เรียกว่า Nakba (หายนะ) โดยหน่วยงานบรรเทาทุกข์และงานด้านสังคมสงเคราะห์ของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ (UNRWA) ได้เป็นผู้จัดตั้งค่ายเหล่านี้ในจอร์แดน เลบานอน ซีเรีย เวสต์แบงก์ และฉนวนกาซา

ประวัติศาสตร์และการก่อตั้ง

ค่ายเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นในช่วงปี 1948 ถึง 1950 โดยมีบางส่วนถูกจัดตั้งขึ้นหลังสงคราม 6 วันในปี 1967 (เหตุการณ์ Naksa) ปัจจุบันมีค่ายผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ทั้งหมด 68 แห่ง แบ่งเป็นค่ายทางการ 58 แห่ง และค่ายไม่เป็นทางการ 10 แห่ง

เป็นที่น่าสังเกตว่ามีเพียงหนึ่งในสามของผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ที่ลงทะเบียนไว้ว่าอาศัยัยอยู่ในเขตค่ายผู้อพยพเท่านั้น ส่วนใหญ่ได้บูรณาการเข้ากับสังคมและเศรษฐกิจภายนอกค่าย หรืออาศัยอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียง

บทบาทของ UNRWA

UNRWA มีหน้าที่ให้ความช่วยเหลือแก่ผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ โดยนิยามว่าผู้ลี้ภัยคือ "บุคคลที่มีถิ่นที่อยู่ปกติในปาเลสไตน์ระหว่างวันที่ 1 มิถุนายน 1946 ถึง 15 พฤษภาคม 1948 และสูญเสียทั้งบ้านและเครื่องมือในการทำมาหากินอันเป็นผลมาจากความขัดแย้งในปี 1948" รวมถึงผู้สืบเชื้อสายทางบิดาและบุตรบุญธรรมที่ถูกต้องตามกฎหมาย

สำหรับการที่ค่ายจะได้รับการยอมรับจาก UNRWA จะต้องมีข้อตกลงระหว่างรัฐบาลเจ้าบ้านและ UNRWA โดย UNRWA ไม่ได้เป็นผู้บริหารจัดการค่ายหรือมีอำนาจตำรวจ แต่ทำหน้าที่ให้บริการด้านสวัสดิการและบริการพื้นฐาน

วิวัฒนาการของค่ายผู้อพยพได้เปลี่ยนจากเมืองเต็นท์ไปสู่แถวของบ้านคอนกรีต และกลายเป็นย่านชุมชนแออัดในเมืองที่แทบจะไม่แตกต่างจากสภาพแวดล้อมรอบข้าง

สถิติประชากรและจำนวนค่าย

ค่ายผู้อพยพถูกแบ่งออกเป็น 5 ภูมิภาคหลัก ดังนี้:

จำนวนผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์ที่ลงทะเบียนเพิ่มขึ้นจาก 750,000 คนในปี 1950 เป็นประมาณ 5 ล้านคนในปี 2013