Seven Ill Years: วิกฤตความอดอยากครั้งใหญ่ในสกอตแลนด์

Seven Ill Years หรือที่รู้จักกันในชื่อ Seven Lean Years (ภาษาเกลิคสกอต: seachd bliadhna gorta) คือคำที่ใช้เรียกช่วงเวลาแห่งความอดอยากที่แพร่กระจายและยืดเยื้อในสกอตแลนด์ในช่วงทศวรรษ 1690 ซึ่งชื่อนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเหตุการณ์ความอดอยากในอียิปต์ที่โยเซฟทำนายไว้ในคัมภีร์ปฐมกาล

มีการประมาณการว่าประชากรชาวสกอตแลนด์ระหว่าง 5% ถึง 15% เสียชีวิตจากการขาดสารอาหาร ในขณะที่ในบางพื้นที่ เช่น อาเบอร์ดีนเชียร์ (Aberdeenshire) อัตราการเสียชีวิตอาจสูงถึง 25% เหตุการณ์นี้เป็นที่จดจำอย่างมากเนื่องจากเป็นความอดอยากครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายในลักษณะนี้ในสกอตแลนด์

สาเหตุของวิกฤต

ทศวรรษ 1690 ถูกบันทึกว่าเป็นทศวรรษที่หนาวเย็นที่สุดในสกอตแลนด์ในรอบ 750 ปี โดยมีปัจจัยหลักที่นำไปสู่หายนะครั้งนี้ดังนี้:

• สภาพภูมิอากาศ: ในช่วงเวลานี้ ยุโรปเผชิญกับจุดต่ำสุดของ Little Ice Age (ยุคน้ำแข็งน้อย) ซึ่งทำให้สภาพอากาศหนาวเย็นและเปียกชื้นมากขึ้น ส่งผลให้ระดับความสูงที่สามารถปลูกพืชได้ลดลง และในบางปีฤดูกาลเพาะปลูกสั้นลงถึงสองเดือน
• ภัยธรรมชาติ: การปะทุของภูเขาไฟ Hekla ในไอซ์แลนด์ (1693) และ Serua กับ Aboina ในอินโดนีเซีย (1693-1694) อาจส่งผลให้เกิดมลพิษในชั้นบรรยากาศและกรองแสงอาทิตย์ออกไปจำนวนมาก
• ปัจจัยทางเศรษฐกิจ: สงครามเก้าปี (Nine Years' War) ทำให้การค้ากับตลาดสำคัญในแถบบอลติกและฝรั่งเศสซบเซาลง
• ความล้มเหลวทางการเกษตร: การเก็บเกี่ยวล้มเหลวในปี 1695, 1696, 1698 และ 1699 ทำให้เกิดการขาดแคลนอาหารอย่างรุนแรง

โครงสร้างสังคมและการเกษตร

ก่อนกลางศตวรรษที่ 17 สกอตแลนด์มีภูมิประเทศที่ยากลำบาก ถนนหนทางไม่ดี และการขนส่งที่ล้าสมัย ทำให้การค้าขายระหว่างพื้นที่เป็นไปได้ยาก เกษตรกรส่วนใหญ่พึ่งพาผลผลิตในท้องถิ่นโดยไม่มีการสำรองอาหารไว้สำหรับปีที่เลวร้าย การทำฟาร์มแบบ fermtoun ในที่ราบลุ่ม และ baile ในที่ราบสูง ซึ่งเป็นการทำฟาร์มร่วมกันของครอบครัวไม่กี่ครอบครัว ยิ่งทำให้ความเปราะบางเพิ่มขึ้นเมื่อผลผลิตล้มเหลว

ผลกระทบที่เกิดขึ้น

ผลลัพธ์จากสภาพอากาศและเศรษฐกิจที่ย่ำแย่คือนำไปสู่ภาวะเงินเฟ้อ ความอดอยาก และการลดลงของประชากร โดยเฉพาะในพื้นที่ทางตอนเหนือของประเทศ

มีบันทึกว่าผู้คนจำนวนมากต้องเสียชีวิตจากการขาดอาหาร โดยในปี 1698 ราคาของแป้งข้าวโอ๊ต (oatmeal) ซึ่งเป็นอาหารหลักของชาวสกอตแลนด์ พุ่งสูงขึ้นถึง 166.7% ในอาเบอร์ดีน ผู้คนบางส่วนต้องลดตัวลงไปกินหญ้า เนตเทิล (nettles) และเนื้อเน่าเพื่อความอยู่รอด

การอพยพและผลกระทบทางการเมือง

ความอดอยากนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของคนไร้บ้านและคนพเนจรที่ออกเดินทางเพื่อหาอาหารและการกุศล แอนดรูว์ เฟลตเชอร์ แห่งซอลทูน (Andrew Fletcher of Saltoun) ประมาณการว่าประชากรประมาณหนึ่งในหกของสกอตแลนด์ หรือประมาณ 200,000 คน ต้องออกจากบ้านเพื่อขอทาน

วิกฤตนี้ส่งผลให้เกิดการก่อตั้งธนาคารแห่งสกอตแลนด์ (Bank of Scotland) และบริษัทแห่งสกอตแลนด์ (Company of Scotland) ซึ่งความล้มเหลวของโครงการ Darien ในเวลาต่อมา ได้เพิ่มแรงกดดันให้เกิดการรวมตัวทางการเมืองกับอังกฤษ ซึ่งนำไปสู่การลงนามใน Union with England Act 1707 ในที่สุด