Alan Hodgkin: ผู้บุกเบิกการทำงานของเส้นประสาทและรางวัลโนเบล

เซอร์ อลัน ลอยด์ ฮอดจ์กิน (Sir Alan Lloyd Hodgkin) เป็นนักสรีรวิทยาและนักชีวฟิสิกส์ชาวอังกฤษผู้มีชื่อเสียงระดับโลก ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี 1963 ร่วมกับ แอนดรูว์ ฮักซ์ลีย์ (Andrew Huxley) และ จอห์น เอคเคิลส์ (John Eccles) จากการค้นพบกลไกการนำกระแสประสาทในเส้นใยประสาท

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

ฮอดจ์กินเกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 1914 ที่เมืองแบนบิวรี รัฐออกซฟอร์ดเชียร์ เขาเป็นบุตรชายคนโตในบรรดาลูกชายสามคนของจอร์จ ฮอดจ์กิน และแมรี่ วิลสัน ฮอดจ์กิน ซึ่งเป็นสมาชิกของกลุ่มเควกเกอร์ (Quakers) เนื่องจากปัญหาสายตาที่ไม่ดี ทำให้เขาไม่สามารถเรียนแพทย์ได้ จึงเริ่มต้นการทำงานในธนาคารที่เมืองแบนบิวรีในช่วงแรก

ในวัยเด็ก ฮอดจ์กินมีความสนใจในประวัติศาสตร์ธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านปักษีวิทยา (ornithology) เขาได้รับเหรียญทองแดงจากการประกวดเรียงความของ Royal Society for the Protection of Birds เมื่ออายุ 15 ปี

การศึกษาระดับมหาวิทยาลัย

ฮอดจ์กินได้รับทุนการศึกษาที่ Trinity College มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ในสาขาพฤกษศาสตร์ สัตววิทยา และเคมี ในช่วงสองปีแรกเขาศึกษาสรีรวิทยาควบคู่กับเคมีและสัตววิทยา ก่อนจะตัดสินใจมุ่งเน้นไปที่สรีรวิทยาในระดับที่สูงขึ้น เขาได้มีโอกาสร่วมเดินทางสำรวจทางสัตววิทยาในเทือกเขาแอตลาส ประเทศโมร็อกโก ในปี 1934 และเป็นสมาชิกของกลุ่ม Cambridge Apostles ระหว่างปี 1935 ถึง 1937

การวิจัยก่อนสงคราม

ฮอดจ์กินเริ่มทำการทดลองเกี่ยวกับการส่งสัญญาณไฟฟ้าในเส้นประสาทไซอาติก (sciatic nerve) ของกบในเดือนกรกฎาคม 1934 เขาพบว่าแรงขับเคลื่อนไฟฟ้าสามารถลดเกณฑ์การกระตุ้นได้ ซึ่งบ่งชี้ว่ากระแสประสาทสร้างศักย์ไฟฟ้าแบบ electrotonic potential ในเส้นประสาท

ในปี 1936 ฮอดจ์กินได้รับเชิญให้ไปทำงานที่ Rockefeller Institute ในนิวยอร์กซิตี้ ซึ่งที่นั่นเขาได้พบกับ Rafael Lorente de Nó และ Kenneth Stewart Cole นอกจากนี้เขายังได้ใช้เวลาที่ Woods Hole Marine Biological Laboratory ซึ่งเขาได้รู้จักกับ Squid Giant Axon (แอกซอนยักษ์ของปลาหมึก) ซึ่งกลายเป็นระบบแบบจำลองที่สำคัญที่สุดในการวิจัยของเขาที่นำไปสู่รางวัลโนเบล

ในปี 1938 เขาได้พิสูจน์ทฤษฎีวงจรท้องถิ่น (local circuit theory) ของการนำกระแสประสาท โดยแสดงให้เห็นว่าอัตราการนำกระแสประสาทในน้ำทะเลนั้นเร็วกว่าในน้ำมัน ซึ่งเป็นการยืนยันว่าความต้านทานของของเหลวนอกเส้นใยประสาทมีผลต่อความเร็วในการนำสัญญาณ